Natuur
comments 6

Groeten uit Bali: te land, ter zee en Gili Air

We keken enorm uit naar onze dagen op Gili Air. Een paradijselijk eiland, de rust zelve, én een schildpad-hotspot. In mijn hoofd lagen we ofwel op het witte strandzand, ofwel in het helderblauwe water, te zwemmen tussen visjes en schildpadden. En dat was er bijna ‘boenk op’.

Een meisje aan het dobberen met haar snorkel in het blauwe water rond het eilandje Gili Air (Bali).

Mijn beste schildpad-impressie.

This must be underwater love

Veruit de beste snorkelspots bij Gili Air zijn helemaal ten noorden van het eiland, en helemaal ten zuiden.

Hoe verder je naar het noorden wandelt, hoe verlatener de stranden worden. Het water is er ongelooflijk helder, veel helderder dan het water aan de oostkant van het eiland. Wat een prachtige onderwaterwereld. Heel veel verschillende soorten vissen en heel wat koraal. Ik speur naar schildpadden. Ze zijn meesters in het camoufleren tussen stenen, koraal en zand. Stel je voor dat we er al eentje voorbij gezwommen zijn … Ik probeer me zelfs in te beelden waar ik zou zitten, moest ik een schildpad zijn. Plots begint Jesse te zwaaien en roepen naar mij. “Schat! Hier!” Ik zwem snel naar hem en kijk naar beneden. Een waanzinnig grote schildpad zit te grazen in het ondiepe water. Vlak onder ons. Ik schrik er zo van dat ik me bijna verslik in m’n snorkel. Het is waanzin! We kunnen er zo dichtbij blijven. De schildpad komt boven om adem te halen en wij doen hetzelfde. We zwemmen op een meter van het prachtige dier. Dit is zo cool. Schildpadden zijn de reden waarom we op Gili Air zijn, en we hebben er maar drie korte snorkelsessies voor nodig gehad.

Een pracht van een schildpad in het ondiepe blauwe water rond het eilandje Gili Air (Bali).

Dream come true.

Ik weet niet hoe lang we bij de schildpad blijven. De koude doet me na een tijdje rillen maar dat doet me even niets. We zwemmen mee richting het diepere water en duiken af en toe om hem of haar van wat dichterbij te bewonderen. Onze schildpad duikt nog wat verder het diepe in. We kunnen nu niet meer volgen. Ik blijf nog een tijdje dobberen aan het wateroppervlak, pal boven hem. Tot Jesse me komt halen. “Komaan schat. Voor je volledig onderkoeld bent.” Dag schildpad. Je bent echt het mooiste beest ooit.

Snorkelen ten zuiden van het eiland is niet zo gemakkelijk. Je kan je nog het beste per boot achter de golven laten droppen. Het is wel een prachtige plek. Het rif heeft veel koraal waar je tussen kan zwemmen, en veel hoekjes en kantjes en ‘grotten’ om naar mooie vissen te speuren. We zien er een paar soorten die we nog nergens anders zijn tegengekomen.

Oranje-witte gestreepte vissen zwemmen langs ons heen in het water rond Gili Air (Bali).

Omsingeld.

De grote scholen kleine zilveren visjes zijn ook zo leuk. Je hebt vaak niet door dat ze er zijn tot je er middenin aan het zwemmen bent.

Een grote school kleine zilveren vissen voor het eiland Gili Air bij Bali (Indonesië).

Jesse was nooit echt zot van school, tot hij deze zag.

Best wel handig

  • Wees een vroege vogel. Je ritme verandert op Bali toch. Wij begonnen onze dagen voor 7 uur en sliepen meestal voor 22 uur. In de vroege ochtend is het licht heel mooi en heb je de riffen helemaal voor jezelf.
  • Snorkels en flippers huren kost je hier niets dus het is niet nodig om er van thuis mee te nemen. Tenzij je echt heel vies bent van de gedachte dat die snorkel misschien al wel in 100 andere monden heeft gezeten (gewoon niet aan denken).
  • Draag zwemvliezen. Je ziet nog veel meer moois als je niet alleen aan het wateroppervlak blijft, maar ook naar beneden kan duiken om tussen het koraal te speuren. Met zwemvliezen heb je ook een stuk minder kans om met een zee-egel tussen de tenen weer naar het strand te hinkelen.
In het ondiepe water rond het eiland Gili Air (Bali) liggen de zee-egels op de loer.

Wat is er met je? De laatste tijd ben je zo prikkelbaar?

Lekker. Echt lekker.

Wil je lekker Indonesisch eten, ga dan langs het strand richting het noorden naar Santay. Nasi en mie goreng met tofu, krupuk van tapioca, nog een banana pancake en je hebt een decadent maal.

Coffee and Thyme is een leuke lunchplek, vlak aan de haven. We zijn er waarschijnlijk wel 10 keer voorbijgewandeld. Het zou perfect ergens in een Europese grootstad passen, met veel aandacht voor design en een menukaart die niet gewoon een gelamineerde A4 is. De green club is onze aanrader, een sandwich met waterspinazie, feta, tomaat, een spiegeleitje, pesto, … En goede koffie.

We zijn dan wel petits Belges, qua eten zijn we ook graag piccoli Italiani. Op zoek naar een goede pizza dus. Die vind je bij Classico Italiano, waar echte Italianen voor de houtoven staan. Het is een populaire plek, maar je kan altijd even wachten in de tuin.

De uitdagende kantjes van Gili Air

Waar blijf je met afval?

Mijn eerste gevoel toen we van de fast boat stapten, was niet super. In de ‘haven’ van Gili Air lijkt er voornamelijk een gigantische hoop afval te liggen, en ook langs de weggetjes liggen veel papiertjes, plastic, snoepwikkels, flesjes, … Niet het paradijselijke beeld dat je in je hoofd hebt. Het is pas de dagen erna dat je ziet dat er wel degelijk heel wat inspanningen gebeuren. Sommige mensen doen niets anders dan afval sorteren en boten vol afval vertrekken vaak naar het vasteland.

Een man wandelt met z'n gevangen vissen tussen de spelende kindjes door naar huis op Gili Air (Bali).

Catch of the day.

Af en toe een stroompanne, best gezellig

Stroompannes horen er ook bij. Wij hebben er twee meegemaakt. Sommige winkels, hotels en restaurants (voornamelijk die aan het strand) hebben een generator, maar het eiland is tijdens een stroompanne toch grotendeels in het donker gehuld. Warungs moeten het met ledlampjes op zonne-energie doen (prima idee hier), en koken met kaarsen in de keuken. De eilanders zijn het wel gewend. Stroompannes komen het vaakst voor in het regenseizoen, ’s ochtends en duren ongeveer een half uur. Bij ons was het nog geen regenseizoen, avond, en duurden ze bijna 4 uur.

Palmbomen op het strand van Gili Air (Bali) bij zonsondergang. De hemel kleurt blauw, paars, roze.

Mocht er iemand een cd-hoes zoeken voor liftmuziek …

Bouwwoede

’s Avonds, terwijl wij langs het water aan het eten zijn, zien we hoe een boot met zakken cement gelost wordt. Op een paar meter van ons lopen een tiental vrouwen in en uit het water met een zak cement op hun hoofd of in hun armen. En dat een stuk of vijftig keer na elkaar. Het lijkt wel of elke boot cement komt lossen. Dat, of drank. De populariteit van de Gili’s heeft geleid tot een heuse bouwwoede en overal zie je eco-resorts in opbouw. We snappen het wel, maar we hopen dat er ook nog wat palmbomen overeind blijven.

Van en naar Gili Air, hemels of zeiknat

Wij namen in Padangbai de fast boat naar Gili Air, en hebben echt genoten van de boottocht. Op het dak, in de zon, met een kalme zee. Het kan ook anders.

De zee rond het eilandje Gili Air (Bali), met heel wat vissers op een rijtje in het water.

’t Zeetje, weh.

“It’s bumpy today”

De boottocht naar Gili Air kon niet harder verschillen van de boottocht terug naar Bali. Terwijl we ons opnieuw helemaal vooraan op het dek bovenaan nestelen, zegt iemand van de bemanning “It’s bumpy today”. We wachten het wel af en denken dat we nog altijd binnen kunnen gaan zitten als het te erg wordt (fools we are!). We willen naar Uluwatu in het uiterste zuiden van Bali, dus het wordt een veel langere boottocht naar Serangan. Het weer is zalig. We wiegen een beetje op en neer, maar ‘bumpy’? We zien vliegende vissen (die echt best lang kunnen vliegen) en dolfijnen. En dan. De wind steekt op, de golven worden ruwer en spatten op op het dek. Douchen vanochtend was niet nodig. We krijgen heel wat golven in ons gezicht en proberen een beetje naar achteren te schuifelen. Veel verder moeten we echter niet gaan want iedereen die achteraan zit, krijgt het ergste te verduren en is al doorweekt. We twijfelen. Naar beneden en naar binnen, of niet? Misschien is het wel zo gedaan, en ergens is het ook wel een beetje plezant? Maar dan moet het ergste nog komen. We krijgen de volle laag en zijn doorweekt. Naar beneden gaan is geen optie meer, nu kan je dat gladde laddertje echt niet meer af. Wanneer we in de haven van Serangan aankomen, zijn we tot op het bot verkleumd. Helemaal nat nemen we afscheid van de onderwaterwereld.

6 Comments

  1. Anneke Coppieters says

    Hallo Jolijn en Jesse,
    Gelukkig kreeg ik een tijd geleden de tip om eens te kijken naar ‘les petits belges’.
    Prachtige reizen, schitterende foto’s, levendige verhalen!
    Geniet nog veel, wij genieten mee.

    • Jolijn en Jesse says

      Wauw Anneke, zo’n schoon compliment! Bedankt, en heel fijn dat je je weg naar ons hebt gevonden! 🙂

  2. Ja, wat afval betreft is er nog wat te leren op vele plekken hebben wij ook al gemerkt. Die vliegende vissen zijn echt geweldig hé! Mooi verhaal! Kijk uit naar het volgende.

    • Jolijn en Jesse says

      Ja, die kunnen echt zot ver vliegen / zweven! Merci Lynn, en wij zijn fan van jullie blog. Al slaat de jaloezie wel altijd toe. 🙂

  3. Pingback: Groeten uit Bali: de beste stranden in Bukit - Petits Belges

  4. Pingback: Groeten uit Bali: rijstvelden en tropisch woud - Petits Belges

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *