Author: Jolijn en Jesse

Zand op het strand in Canggu, Bali spat op terwijl 5 mannen hun motoren laten brullen en zo meteen zullen wegstuiven.

Groeten uit Bali: surf ‘n’ turf in Canggu

Canggu (echte pro’s spreken het Tsjangoe uit). Net zoals Big Sur een regio waarvan niemand zeker is waar ze precies begint en eindigt (niet dat iemand daar van wakker ligt). Waar we wel zeker van zijn: het is de ideale plek om je reis door Bali te beginnen. Naast het klassieke trio van zon, zee, en strand heb je er ook genoeg hippe winkels en restaurants om nog een beetje dat Europese gevoel te hebben. En juist ja, je kan er surfen. Dat ook. Surfen, kokosnoot, surfen Surfen is dé reden waarom we plots vliegtickets boekten naar Bali. Canggu is een aaneenschakeling van perfecte beach breaks. Wij sliepen op 2 minuten wandelen van Berawa beach, daarnaast ligt Batu Bolong en wandel je nog ietsje voort, dan sta je op Echo beach. Geen spoor van Martha en haar muffins, trouwens. Gebruik je jetlag nuttig! Het hele jaar door is er ongeveer 12 uur daglicht, van 6 tot 18 uur. Sta dan ook vroeg op, zeker wanneer je wilt surfen. De zee is dan kalm, waardoor je prachtig cleane golven …

Een grote school kleine zilveren vissen voor het eiland Gili Air bij Bali (Indonesië).

Over heimwee. Of hoe zeg je dat?

– Schat? – Hmmm? – Ik wil niet. Ik wil niet naar huis. Het is hier zoveel beter. – Zoet, dat is nu elke keer. Misschien moeten we maar niet zo vaak meer reizen. – De reis is het probleem niet hoor. De terugreis, die is het probleem. Die conversatie hebben Jolijn en ik al talloze keren gevoerd. Elke keer met hetzelfde resultaat. Met een ‘bitch resting face’ stap ik het vliegtuig op om al vanaf dat moment een nukkige oorlog te beginnen tegen de Belgische wolken, multinationals, onze landgenoten, of eender wie het waagt om in de dagen na een reis mijn pad te kruisen. En ik ben duidelijk niet alleen. Deze post was namelijk niet mijn idee. “Waarom hebben we het niet eens over reisheimwee?”, vroeg Jolijn me, om 4.23 uur deze ochtend. Reisheimwee. Is it a word? Is it a plane? Het woord heimwee houdt in dat je hunkert naar je heim, je thuis. Een gevoel dat wij bizar genoeg niet voelen wanneer we reizen, maar dat de kop opsteekt wanneer we na …

Jesse zit op de grond met z'n iPad in de hand en fotoboeken en een lp-speler rond hem, Jolijn zit achter de laptop met een reisgids en schriftje naast haar.

Hoe deze 2 tegenpolen een reis voorbereiden

Het is gebeurd. De vlucht is geboekt, de koffers nog net niet gepakt. Nog een weekje voor we naar Bali vertrekken. Het perfecte moment om het te hebben over hoe wij als 2 complete tegenpolen een reis voorbereiden. We kunnen vaak wel in een paar woorden zeggen wat we willen. Voor Jesse was dat wat Bali betreft simpel: surfen, surfen, onderwaterfotografie, en surfen. Voor mij zijn rijstvelden en schildpadden wel een goede reden om zeventien uur op een vliegtuig te zitten. Time to make a plan! Hoe zij het doet Omnivoor-gevaar Je zou denken dat ik me dan toespits op het vinden van de mooiste rijstvelden en de beste snorkelspots voor die schildpadden. Maar waarom me beperken tot die twee? Ik ben een omnivoor wanneer het op reizen aankomt. Ik wil álles te weten komen over het land waar we naartoe trekken. En dat begint met boeken lezen. Boeken, echte, en liefst meerdere Eender waar we naartoe gaan, ik wil erover kunnen lezen. In een echt boek, niet alleen online, en dan nog liefst meerdere. Toen we vorige zomer heel last-minute op een vliegtuig …

De dode, zwartgeblakerde bomen van Deadvlei in de Namibwoestijn in Namibië.

Namibië, het land van zand

Namibië is genoemd naar z’n woestijn, daarmee weet je meteen hoe het land eruitziet. Hadden onze dorpsoudsten hetzelfde idee gehad, we hadden ‘Verkavelingië’ geheten. De Namibwoestijn is de oudste woestijn ter wereld en een van de grootste trekpleisters van dit Afrikaanse land. Rond Sossusvlei zie je het ene mooie beeld na het andere. Hoge zandduinen, hier en daar een eenzame oryx of springbok. De duinen die paars, roze, oranje, rood kleuren bij zonsopkomst en zonsondergang. De woestijn is prachtig om te zien. Een processie van Echternach op Dune 45 Dune 45 beklimmen voor zonsopkomst is een klassieker. Het heeft iets om in het donker naar de duinen te rijden en die gigantische berg zand te beklimmen. Voor de dappersten aller reizigers is het uiteraard een makkie, maar vergis je niet: het is redelijk frustrerend om 3 stappen te zetten en onmiddellijk 2 stappen terug te zakken in het zand. Geef niet op, uiteindelijk zak je uitgeteld neer in het zand en zie je de zon opkomen boven de woestijn. En dan voel je je maar weer …

De uitgestrekte zandvlakte van Badwater in Death Valley (Californië). Witte wolken tegen een blauwe hemel en ergens in de verte twee kleine mensjes.

Samen alleen zijn in the middle of nowhere

‘Liefst ergens met niet té veel volk.’ We zouden geen Belgen zijn als we dat zinnetje niet regelmatig horen vallen of zelf uitspreken. We vertrekken massaal op vakantie, maar lijken altijd op zoek te zijn naar dat ene plaatsje dat we zelf ontdekt hebben en waar zeker geen andere toerist te bespeuren was. Dit zijn de plaatsen waar je nog écht samen alleen kan zijn in the middle of nowhere. Niet doorvertellen dus. Zo’n beetje overal in IJsland Verlaten wegen, watervallen, gletsjers, borrelende poeltjes en lavavelden vol mos wisselen elkaar af in een rotvaart. Het is best eenvoudig: ben je niet in Reykjavík (of de Blue Lagoon), dan ben je zo goed als alleen. Onze mooiste afgelegen plekjes zijn in elke windrichting te vinden: Siglufjörður in het noorden, Seyđisfjörđur in het oosten, de regio rond Vík in het zuiden, en het schiereiland Snæfellsnes in het westen. Hopelijk heb je niets tegen vogels en schapen, want die houden je zeker gezelschap. Death Valley in de Verenigde Staten van Amerika Zoek je the middle of nowhere op, …

Bixby Creek Bridge in Big Sur (Californië) in de mist.

Big Sur, for sure

Waar Big Sur precies begint en eindigt, daar bestaat discussie over. Vast staat dat het aan de Californische kust is, laten we voor het gemak zeggen van Carmel tot iets voor San Simeon. De kronkelende kustweg door dit dunbevolkte stukje Californië neem je best niet wanneer je haast hebt. Surf City Santa Cruz Kom je van San Francisco, neem dan meteen Highway 1 en rij langs de oceaan naar het zuiden. Na nog geen 2 uur kom je aan in Santa Cruz. Santa Cruz noemt zichzelf graag Surf City en je kan dan ook echt niet naast de surfers kijken. Wie de échte lefgozers aan het werk wil zien, slaat al iets vroeger af en checkt de monstergolven in Mavericks. Vaders die met hun jonge zoontjes recht van de klif in de golven springen, grijze gespierde oudjes die zich duidelijk nog dagelijks in hun wetsuit hijsen. Zoek een plekje in de buurt van de vuurtoren, het is een plezier om naar te kijken. Santa Cruz Beach Boardwalk Santa Cruz’ andere troef is een Sinksenfoor aan het …

Aangespoelde ijsblokken op het strand bij Jökulsárlón.

Jökulsárlón: iceberg ahead!

In IJsland betrap je jezelf vaak op staren. Niet naar mensen (al lopen er bizarre exemplaren rond), maar naar de overweldigende natuur. De zee en het zwarte strand van Vík, de kracht van het water van Gullfoss, de uitgestrekte lavavlakte Eldhraun en de drijvende ijsbergen in Jökulsárlón. Jökulsárlón is het grootste gletsjermeer van IJsland. Het ligt in het zuiden van het land, ongeveer 190 kilometer ten oosten van Vík en 80 kilometer ten westen van Höfn. De Ringweg komt er vlak naast, je kan het dus echt niet missen. Het meer krijgt in The Rough Guide to Iceland amper 5 zinnen tekst, maar ga er toch maar van uit dat je er langer dan 5 minuten wil stoppen. Je kan een heel eind rond het meer wandelen, of er met een bootje opvaren. Dat laatste hebben we niet gedaan, de oever van het meer geeft je zo al een prachtig zicht op de voorbijdrijvende ijsblokken, spelende zeehonden en sternen. Wandel zeker ook eens onder de brug naar de zee en bewonder daar de gigantische ijsblokken …

Een zicht op Rocinha, een van de grootste favela's in Rio de Janeiro (Brazilië).

Op favela tour: trippen in Rio de Janeiro

Volgens de plaatselijke souvenirshops staat er geen puntje op de i van Rio, maar een hartje. En gelijk hebben ze. Rio de Janeiro is een stad om van te houden. Een van die zeldzame plekken waar stad, natuur en zee elkaar vinden. Nochtans zijn vooral de Carioca’s zelf niet bepaald chauvinistisch. Iedereen met wie ik praat, heeft het vooral over de ruwere kanten van de stad. ’s Avonds alleen over straat lopen, is absoluut not done. Dat de taxi’s ervoor kiezen om na middernacht de rode lichten te negeren, lijkt de verhalen te bevestigen. In love with the coco Brazilië kende de laatste jaren een enorme economische opleving, waardoor een nieuwe middenklasse ontstond die de problemen van de favela’s lijkt te overwinnen. Ook Rio de Janeiro geeft de indruk de problemen stilaan de baas te kunnen. Sinds het WK voetbal in 2014 staan 37 favela’s onder controle van de politie. De drugdealers zijn er helaas nog steeds, de wapens gelukkig niet meer. De cijfers lijken optimistisch. Tot je beseft dat er in Rio alleen al …

Een wat oudere man met een prachtige blauwe classic car neemt een foto van Yosemite National Park in de Verenigde Staten.

Van Yosemite naar Death Valley

Met 8 nationale parken houdt Californië echte natuurliefhebbers zonder moeite een tijdje zoet. Wij hebben ons er ‘maar’ aan 2 gewaagd: Yosemite National Park en Death Valley National Park. Yosemite doet misschien een belletje rinkelen door El Capitan, de droom van elke serieuze klimmer, fotograaf Ansel Adams, of een hele resem watervallen. Of omdat je er zelf geweest bent, want vorig jaar was het het derde meest bezochte nationale park van de Verenigde Staten. Death Valley is dan weer de heetste plaats ter wereld. En de droogste en meest laaggelegen plaats van de Verenigde Staten. De plaats der superlatieven dus. Of, for all you men out there, de plaats waar ze geregeld auto’s testen.   Yosemite: get away from the valley Wat een drukke bedoening. De kans is groot dat dat een van je eerste indrukken van Yosemite is. Je start je bezoek sowieso in Yosemite valley, waar je absurd veel bussen, auto’s, en mensen ziet. Wij waren er begin oktober en willen niet weten hoe het er in de zomer is. Zoek dus maar …

Een close-up van de prachtige Golden Gate Bridge in San Francisco (Verenigde Staten).

San Francisco: beats, bikes, bodies, beaches

San Francisco draaide voor ons helemaal rond 4 B’s: beats, bikes, beaches, bodies. Voor ieder wat wils, wij apprecieerden het hele pakketje wel. In het spoor van de Beats San Francisco is de stad met de open, progressieve blik. Waar de burgemeester al meer dan 50 jaar een democraat is. Waar je al 10 jaar niet meer mag roken in parken. Waar als man verliefd worden op een andere man al lang niets abnormaals meer is. Waar je af en toe zelfs ongestoord naakt kan rondlopen (daarover later meer). En waar in de jaren 50 de Beat Generation het licht zag. Die groep van dichters en schrijvers vormde zich rond William S. Burroughs, Jack Kerouac en Allen Ginsberg. We zijn in San Francisco niet ‘zomaar’ op de beats gebotst. Als er één boek is dat Jesse helemaal adoreert (fotografieboeken uitgezonderd), dan is het wel On the Road van Jack Kerouac. Wil je je helemaal onderdompelen in de sfeer van de Beats, trek dan richting de wijk North Beach. Op 200 meter van elkaar vind je …